Uitnodiging voor de lezing over Rients Westra.

Rients Westra in 1939 op 44 jarige leeftijd.

Rients Westra in 1939 op 44 jarige leeftijd.

Vrijdag 17 februari organiseert de Oudheidkundige Vereniging Barradeel haar 4e lezing voor seizoen 2016/2017.
Het onderwerp deze avond is de Sexbierumer Rients Westra.
Geboren op 1 december 1895 te Sexbierum, overleden op 30 november 1944 in het concentratiekamp Engerhafe bij Aurich in Ost-Friesland.
De lezing zal worden verzorgd door Jantsje Post in samenwerking met Tom Kuurstra.

Datum: vrijdag 17 februari 2017, aanvang 20.00 uur
Locatie: dorpshuis It Waed, Skoalstrjitte 12, 8855 HL Sexbierum.
U bent van harte welkom. De toegang is gratis voor iedereen.
Voor niet leden is er een mogelijkheid om na de lezing een gift te doneren bij de uitgang.

De lezing die zal worden ondersteund met een groot aantal foto’s beschrijft het leven van Rients Westra in Sexbierum, zijn contacten met de verzetsgroep op Liauckemastate en het verraad.
Jantsje Post zal met name ingaan over de gevangenschap van Rients Westra en dood in het concentratiekamp Neuengamme en Engerhafe.
Speciale aandacht zal worden gegeven aan de geschiedenis van het kamp Engerhafe en de huidige contacten tussen de plaatselijke bevolking en de nabestaanden van de slachtoffers.

Tom Kuurstra zal ons wat gaan vertellen over de Fa. Rients Westra Zaad- en Pooterhandel, het personeel, de woning van de Fa. Rients Westra aan de Frjentsjerterein 11 en wat er met het bedrijf is gebeurd na de bevrijding.

Frentsjerterein 11 Sexbierum voor huis Zonnehoek. Ongeveer 1938. Rients Westra Piet Nieuwenhuis werknemer Jurjen Kuurstra boekhouder

Frentsjerterein 11 Sexbierum voor huis Zonnehoek.
Ongeveer 1938.
Rients Westra
Piet Nieuwenhuis werknemer
Jurjen Kuurstra boekhouder

Nammeboerd RW

Imke MÜller-Hellmann schreef een boek over het concentratiekamp in Engerhafe, met als titel “Verschwunden in Deutschland.”  De grootmoeder van de schrijfster woonde in de oorlog in het dorpje en zag de gevangenen met eigen ogen gezien achter het prikkeldraad. Pas op haar sterfbed begon ze erover te vertellen, en daardoor raakte Imke gefascineerd en is ze op zoek gegaan naar nabestaanden van de 188 mensen die in het kamp zijn omgekomen. Een zoektocht kriskras door Europa –  o.a. naar Sexbierum, voor het verhaal achter de naam ‘Rients Westra’.

Jantsje Post vertaalde drie van de verhalen uit dit boek in het Fries voor literair tijdschrift ‘Ensafh’. Hieronder een fragment uit het verhaal over Rients Westra, over het bezoek van Imke aan Sexbierum in februari 2012.

Jantsje wennet ticht by Seisbierrum yn in lyts hûske, net fier fan de seedyk, dy’t wy tegearre beklimme. It is ruotkâld en de loft is klear. It eilân Skylge is goed te sjen en it wetter fan de Waadsee stiet oan it basalt ta, it is heechwetter. We ride nei har heit Piter – in omkesizzer fan Rients Westra –, dy’t wennet neist de pleats dêr’t er syn libben lang boer west hat. Piter is 88 jier en rint noch linich. We kuierje nei it plak dêr’t eartiids it slot fan de famylje Liauckema stie. De man fan wa’t de pleats no is, begjint in hiel petear mei Piter oer it mos dat op it reiten tek groeit. ‘Hjir wie de skûlkelder,’ seit Jantsje as wy even letter yn de tún steane.

Het boek "Verschwunden in Deutschland"

Het boek “Verschwunden in Deutschland”

De oare moarns leit der snie en de streep tusken de loft en de seedyk is yn ’e fierte suver net mear te sjen. Der komt noch in oare omkesizzer fan Rients by, Seerp, 78 jier, dy’t prachtich en byldzjend oer syn omke fertelle kin.  Oer dat er altyd sa leaf en geduldich wie foar harren as bern, dat er in fluit foar him snijde fan in tûkje fan de parrebeam dy’t foar de húzen fan de famylje groeide. Seerp docht de bewegings fan syn omke nei, it klopjen mei it mes op it hout, sadat de bast los komt. Wy ride nei it eardere hûs fan Rients en prate mei Tom en Ineke, dy’t dêr no wenje. Tom syn heit wie boekhâlder by de firma Rients Westra en doe’t Rients en de oaren oppakt waarden, is er sa skrokken dat er syn spraak ferlear en dy ek noait werkrigen hat. Tom lit ús âlde buordsjes fan de firma sjen, de baskuul, it kantoarke dat der noch krekt sa útsjocht as doe, ynklusyf in houten beskot dêr’t se de radio achter ferburgen.

 

 

Voeg toe aan je favorieten: permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>